عذری بود خجسته از فکرت متین را

تشریف هرچه دادی انعام هرچه کردی

خازن نداد آن را حاکم نکرد این را

تکرار شایگانی گر رفت در قوافی

چون مدح شاه گویم حیران شوم به حدی

کز لفظ دوری افتد این رای دوربین را

درکشت زار دانش خرم مراست یک سر