چون مدح شاه گویم حیران شوم به حدی

خازن نداد آن را حاکم نکرد این را

تکرار شایگانی گر رفت در قوافی

عذری بود خجسته از فکرت متین را

کز لفظ دوری افتد این رای دوربین را

درکشت زار دانش خرم مراست یک سر

مزد ارچه قسمت آمد دزدان خوشه چین را