درکشت زار دانش خرم مراست یک سر

عذری بود خجسته از فکرت متین را

چون مدح شاه گویم حیران شوم به حدی

کز لفظ دوری افتد این رای دوربین را

مزد ارچه قسمت آمد دزدان خوشه چین را

قاآنیا دعاگو وین مدعا بپرداز

زحمت مده ازین بیش سلطان راستین را