خاک راکاوی نیابی هیچ جز لعل مذاب

بر یکی توسن عیان بینند صد اسفندیار

در یکی جوشن نهان یابند صدافراسیاب

خونفشان گردد چنان تیغت که گر تا روز حشر

خنجرت چون نوعروسان در شبستان خلق را

هرنفس ناخن کند از خون بدخواهان خضاب

گر همه البرزکوه از آتش شمشیر تو