هر زمان با خویشتن گویم اذا کان الغراب

ساعدت چون اشک من سمین ولی هردو خضیب

این ز خون بیگناهان وان ز خون دل خضاب

تا مرا زلفت دلیل دل شد اندر راه عشق

پرنیان سوزد زآتش وین چه سحر است اینکه تو

بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی