بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

تا مرا زلفت دلیل دل شد اندر راه عشق

هر زمان با خویشتن گویم اذا کان الغراب

پرنیان سوزد زآتش وین چه سحر است اینکه تو

چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی

از نظر پنهان شود خورشید چون گرید سحاب

قامتت را سرو ناز از راستی قایم مقام