از نظر پنهان شود خورشید چون گرید سحاب

پرنیان سوزد زآتش وین چه سحر است اینکه تو

بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی

قامتت را سرو ناز از راستی قایم مقام

طلعتت را ماه بدر از روشنی نایب مناب

عشق رویت گر بلای دل به دل جویم بلا