چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی

هر زمان با خویشتن گویم اذا کان الغراب

پرنیان سوزد زآتش وین چه سحر است اینکه تو

بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

از نظر پنهان شود خورشید چون گرید سحاب

قامتت را سرو ناز از راستی قایم مقام

طلعتت را ماه بدر از روشنی نایب مناب