قامتت را سرو ناز از راستی قایم مقام

بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی

از نظر پنهان شود خورشید چون گرید سحاب

طلعتت را ماه بدر از روشنی نایب مناب

عشق رویت گر بلای دل به دل جویم بلا

مهر مویت گر عذاب جان به جان خواهم عذاب