پرنیان سوزد زآتش وین چه سحر است اینکه تو

این ز خون بیگناهان وان ز خون دل خضاب

تا مرا زلفت دلیل دل شد اندر راه عشق

هر زمان با خویشتن گویم اذا کان الغراب

بر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب

چون ببینی چشم گریانم بپوشی رخ بلی

از نظر پنهان شود خورشید چون گرید سحاب