هست ز الطاف توام نازش ولی الطاف کو

کاینچنین در خواب خواهد بود تا روز حساب

از سخن گر نازش من خاک بر فرق سخن

خشک به آن لجه یی کاوراست نازش از سراب

تا به گردن هفت گردون را دراندازم طناب

نه زکم ظرفیست گر رازم تراوید از درون

خس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب