نه زکم ظرفیست گر رازم تراوید از درون

خشک به آن لجه یی کاوراست نازش از سراب

هست ز الطاف توام نازش ولی الطاف کو

تا به گردن هفت گردون را دراندازم طناب

خس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب

تنگدل گشتم بسی زان شکوه سرزد از لبم

جام می چون شد لبالب ریزدش از لب شراب