خس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب

هست ز الطاف توام نازش ولی الطاف کو

تا به گردن هفت گردون را دراندازم طناب

نه زکم ظرفیست گر رازم تراوید از درون

تنگدل گشتم بسی زان شکوه سرزد از لبم

جام می چون شد لبالب ریزدش از لب شراب

خون کند قی هرکرا زخمی است پنهان در درون