تا به گردن هفت گردون را دراندازم طناب

از سخن گر نازش من خاک بر فرق سخن

خشک به آن لجه یی کاوراست نازش از سراب

هست ز الطاف توام نازش ولی الطاف کو

نه زکم ظرفیست گر رازم تراوید از درون

خس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب

تنگدل گشتم بسی زان شکوه سرزد از لبم