تنگدل گشتم بسی زان شکوه سرزد از لبم

تا به گردن هفت گردون را دراندازم طناب

نه زکم ظرفیست گر رازم تراوید از درون

خس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب

جام می چون شد لبالب ریزدش از لب شراب

خون کند قی هرکرا زخمی است پنهان در درون

گرد خیزد از زمین چون خانه یی گردد خراب