تا قدومش گشت زیب فرش خاک از عرش پا ک

از مشیمه مام پوید واژگون زی پشت باب

طاعت میکال بی مهرش نیفتد سودمند

دعوت جبریل بی عونش نگردد مستجاب

قدسیان را ذکر لب یالیتنی کنت تراب

گر قوافی شد مکرر غم مخور قاآنیا

قند بود و شد مکرر اینت عذری ناصواب