شبی ز لعل لبش بوسه یی طلب کردم

چوکافریست که سرمست خفته در محراب

دهان تنگ تو آن نقطه یی بود موهوم

که می نگنجد وصفش به صد هزارکتاب

اشاره کرد به ابروکه در طلب بشتاب

چو رفتم از دو لبش ذوق بوسه دریابم

رضا به بوسه ندادند آن دو لعل خوشاب