که فکر بکرش مستغنی است از القاب

نیای او همه گفتش به شیب دکه جهل

ز آبگیره و ماشو و میخ کوب و طناب

دویم گزیده پدرم آن مهین سخنور عصر

سخن چه رانم درباب باب خویش که بود

کمال بابش و از باب او بر از همه باب

از آنکه بودی گفت پدرم پیوسته