سخن چه رانم درباب باب خویش که بود

ز آبگیره و ماشو و میخ کوب و طناب

دویم گزیده پدرم آن مهین سخنور عصر

که فکر بکرش مستغنی است از القاب

کمال بابش و از باب او بر از همه باب

از آنکه بودی گفت پدرم پیوسته

ز ابرو مخزن و دریاو لولو خوشاب