کمال بابش و از باب او بر از همه باب

دویم گزیده پدرم آن مهین سخنور عصر

که فکر بکرش مستغنی است از القاب

سخن چه رانم درباب باب خویش که بود

از آنکه بودی گفت پدرم پیوسته

ز ابرو مخزن و دریاو لولو خوشاب

به عکس بابک نجار اوکه بد سخنش