آن زینب غریوان اندر میان دیوان

کز پای تا به تارک مجروح شد مفاجا

بیچاره شهربانو مصقول کرده زانو

بیجاده گشته لولو بر درد ناشکیبا

آل زیاد و مروان نظاره گشته عمدا

مومن چنین تمنی هرگز کند ؟ نگو ، نی !

چونین نکرد مانی ، نه هیچ گبر و ترسا