چونین نکرد مانی ، نه هیچ گبر و ترسا

آن زینب غریوان اندر میان دیوان

آل زیاد و مروان نظاره گشته عمدا

مومن چنین تمنی هرگز کند ؟ نگو ، نی !

آن بیوفا و غافل غره شده به باطل

ابلیس وار و جاهل کرده به کفر مبدا

رفت و گذاشت گیهان دید آن بزرگ برهان