آل زیاد و مروان نظاره گشته عمدا

بیچاره شهربانو مصقول کرده زانو

بیجاده گشته لولو بر درد ناشکیبا

آن زینب غریوان اندر میان دیوان

مومن چنین تمنی هرگز کند ؟ نگو ، نی !

چونین نکرد مانی ، نه هیچ گبر و ترسا

آن بیوفا و غافل غره شده به باطل