مومن چنین تمنی هرگز کند ؟ نگو ، نی !

بیجاده گشته لولو بر درد ناشکیبا

آن زینب غریوان اندر میان دیوان

آل زیاد و مروان نظاره گشته عمدا

چونین نکرد مانی ، نه هیچ گبر و ترسا

آن بیوفا و غافل غره شده به باطل

ابلیس وار و جاهل کرده به کفر مبدا