به ناوکت که درین باغ سرو آزادست

مکن به آینه تکلیف نامه و پیغام

که در حضور نویسی تحیر استادست

تعلقی به دل ما خیال بشه نکرد

مشو ز حسرت دیدار بیش ازین غافل

که دیده ها چو جرس بی تو شیون آبادست

« نه دام دانم و نی دانه اینقد ر دانم »