« نه دام دانم و نی دانه اینقد ر دانم »

به ناوکت که درین باغ سرو آزادست

مشو ز حسرت دیدار بیش ازین غافل

که دیده ها چو جرس بی تو شیون آبادست

که دل به هر چه کشد التفات صیادست

ز پیچ و تاب خط و زلف گلرخان دریاب

که رنگ حسن هم اینجا شکست بنیادست