مشو ز حسرت دیدار بیش ازین غافل

که در حضور نویسی تحیر استادست

تعلقی به دل ما خیال بشه نکرد

به ناوکت که درین باغ سرو آزادست

که دیده ها چو جرس بی تو شیون آبادست

« نه دام دانم و نی دانه اینقد ر دانم »

که دل به هر چه کشد التفات صیادست