که دیده ها چو جرس بی تو شیون آبادست

تعلقی به دل ما خیال بشه نکرد

به ناوکت که درین باغ سرو آزادست

مشو ز حسرت دیدار بیش ازین غافل

« نه دام دانم و نی دانه اینقد ر دانم »

که دل به هر چه کشد التفات صیادست

ز پیچ و تاب خط و زلف گلرخان دریاب