ورنه همچون شمع ، دامن تاگریبانت سرست

ای که بر نقش قدش دل بسته ای هشیار باش

سایه این سرو آشوب قیامت پرورست

ذوق تسلیمی به جیب امتحانت گل نریخت

گر کند حسنش بساط حیرت آیینه گرم

هر قدر نظاره ها بر دیده پیچد جوهرست

سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند