گر کند حسنش بساط حیرت آیینه گرم

سایه این سرو آشوب قیامت پرورست

ذوق تسلیمی به جیب امتحانت گل نریخت

ورنه همچون شمع ، دامن تاگریبانت سرست

هر قدر نظاره ها بر دیده پیچد جوهرست

سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست