با فروغ جعواه ات نظارگی را تاب کو

قامت خم گشته ام هم چشم ابروی خمست

پادشاهی در طلسم سیر چشمی بسته اند

کاسه چشم گدا گر پر شود جام جمست

رنگ گل چون آتش افروزد سپندش شبنمست

در بنای حیرت از حسن تو می بینم خلل

خانه آیینه هم برپا به دیوار نمست