گرچه برم عالم ازفیض ناگاهم روشنست

جنبشم از جا برد مشکل که همچون بیستون

پای خواب آلود من سنگ گران در دامنست

پیش پای خویش از غفلت نمی بینم چو شمع

بی ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن

دانه بعد از آردگشتن قابل پرویزنست

سوختم صدرنگ تا یک داغ راحت دیده ام