اشک مجنونم زبان درد من فهمیدنی ست

پیکر افسرده ام خاکستر صد گلخنست

همچنان کز شیر باشد پرورش اطفال را

شعله ها در پنبه داغ دلم پروردنست

در چکیدنها مژه تا دامنم یک شیونست

مهر عشق از روی دلهاگر براندازد نقاب

باطن هر ذره از چندین تپش آبستنست