برق جوشیده ست هرجا گریه ای سرکرده ام

گر ز خاک ما تیمم آب بردارد وضوست

چون نگین ازمعنی تحقیق خود آگه نی م

اینقدردانم که نقش جبهه من نام اوست

باکمال خاکبازی طفل اشکم شعله خوست

تا به خود جنبد نفس صد رنگ حسرت می کشم

درکف اندیشه جسم ناتوانم کلک موست