از خود رمیدنی که نداریم رام اوست

پر انتظار نامه بران هوس مکش

خود را به خود دمی که رساندی پیام اوست

وحشت ز غیر خاطر ما جمع کرده است

آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور