عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

وحشت ز غیر خاطر ما جمع کرده است

از خود رمیدنی که نداریم رام اوست

آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور

ای غافل از حیا عرق ما به جام اوست

جز مرگ نیست چاره آفاق زندگی