آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

خود را به خود دمی که رساندی پیام اوست

وحشت ز غیر خاطر ما جمع کرده است

از خود رمیدنی که نداریم رام اوست

عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور

ای غافل از حیا عرق ما به جام اوست