ای غافل از حیا عرق ما به جام اوست

آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور

جز مرگ نیست چاره آفاق زندگی

چون زحم شیشه ای که گداز التیام اوست

بر هرچه واکنی مژه بی انفعال نیست