تا چند ناز ا نجمن آرایی غرور

از خود رمیدنی که نداریم رام اوست

آه از ستمکشی که درین صیدگاه وهم

عمری به خود تنید ونفهمید دام اوست

ای غافل از حیا عرق ما به جام اوست

جز مرگ نیست چاره آفاق زندگی

چون زحم شیشه ای که گداز التیام اوست