ماییم و پاسبانی خلوت سرای چشم

عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوست

تا ذره ای که می رمد از خود نگاه اوست

بیرون رو، ای نگاه ! که این خوابگاه اوست

شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواست

آزاده بیدلی که همان اشک آه اوست