حیرت نگاه شوکت نومیدی خودم

تا سر بجاست آبله پا به راه اوست

از آه و ناله، دل به غلط پی نمی برد

زین دشت هرچه گرد برآرد سپاه اوست

کاین هفت عرصه ، یک کف بی دستگاه اوست

در وادیی که حسرت ما، آب می خورد

موج نگاه تشنه ، هجوم گیاه اوست