آتش همان شکستن رنگش پناه اوست

ای بی خبر ز صافدلان احتراز چیست

زنگی ست آنکه آینه روز سیاه اوست

تا راه عافیت سپری ، مشق عجزکن

از ریشه کاری دل وحشت ثمر مپرس

هرجا، ز خود برآمده ای هست ، آه اوست

زان دم که مه به نسبت رویت مقابل است