مشکل که دل شکیبد از آیینه داریش

هرجا، ز خود برآمده ای هست ، آه اوست

زان دم که مه به نسبت رویت مقابل است

باریکی هلال لب عذرخواه اوست

خورشید هم ز هاله پرستان ماه اوست

حسرت شهیدی ام به هوس داغ کرده است

در خاک و خون سری که ندارم به راه اوست