غبار من همه تن بال حسرت است اما

ز بسکه عهد به خلوتگه حیا بسته ست

زه قبای بتی غنچه کرد دلها را

که حسنش ازرگ گل بند بر قبا بسته ست

ادب همان ره پرواز مدعا بسته ست

به وادی طلبت نارسایی عجزیم

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست