ادب همان ره پرواز مدعا بسته ست

زه قبای بتی غنچه کرد دلها را

که حسنش ازرگ گل بند بر قبا بسته ست

غبار من همه تن بال حسرت است اما

به وادی طلبت نارسایی عجزیم

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست

امیدهاست که جز سجده ام نفرماید