به وادی طلبت نارسایی عجزیم

که حسنش ازرگ گل بند بر قبا بسته ست

غبار من همه تن بال حسرت است اما

ادب همان ره پرواز مدعا بسته ست

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست

امیدهاست که جز سجده ام نفرماید

کسی که خاصیت عجز برگیا بسته ست