که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست

غبار من همه تن بال حسرت است اما

ادب همان ره پرواز مدعا بسته ست

به وادی طلبت نارسایی عجزیم

امیدهاست که جز سجده ام نفرماید

کسی که خاصیت عجز برگیا بسته ست

تن از بساط حریرم چه گونه بندد طرف