تن از بساط حریرم چه گونه بندد طرف

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست

امیدهاست که جز سجده ام نفرماید

کسی که خاصیت عجز برگیا بسته ست

که دل به سلسله نقش بوریا بسته ست

نگاه حسرتم و نیست تاب پروازم

که حیرت از مژه ام بال بر قفابسته ست