که حیرت از مژه ام بال بر قفابسته ست

تن از بساط حریرم چه گونه بندد طرف

که دل به سلسله نقش بوریا بسته ست

نگاه حسرتم و نیست تاب پروازم

گداخت حیرت نقاش رنگ تصویرم

که نقش هستی من بی نفس چرا بسته ست

مگربه آتش دل التجا برم چوسپند