امیدهاست که جز سجده ام نفرماید

ادب همان ره پرواز مدعا بسته ست

به وادی طلبت نارسایی عجزیم

که هرکه رفته زخود خویش را به ما بسته ست

کسی که خاصیت عجز برگیا بسته ست

تن از بساط حریرم چه گونه بندد طرف

که دل به سلسله نقش بوریا بسته ست